Την Παρασκευη στις 3 Μαιου μια συναντηση στο Παρισι ονομάστηκε Πανεπιστημιο της Σορβοννης με σκοπό να διαμαρτυρηθουν κατα το κλεισιμο του Πανεπιστημιου της Ναντερ,την προηγουμενη αυτου. Αυτο ακολουθειται απο μια εβδομαδα συγκρουσεων αναμεσα στην ακροδεξια και ομαδες φοιτητων που κινητοποιουνται κατα του πολεμου στο Βιετναμ. Στη Σορβοννη στη συναντηση συμμετειχαν μονο περιπου τριακοσιοι φοιτητες ακτιβιστες. Αλλα απο το βραδυ μια μαχη μαινεται προς τη Λεωφόρο St. Michel, και μεχρι το τελος της 72 αστυνομικοι και απεριγραπτος αριθμος νεων που ειχε τραυματιστει, 600 ειχαν συλληφθει και αυτό που περασε πια στην ιστορια της Γαλλιας ως γεγονοτα του Μαιου ειχε αρχισει.

Μαιος 1968 ειναι το ονομα που δοθηκε σε μια σειρα απο φοιτητικες διαμαρτυριες και μια γενική απεργία που προκαλεσε την ενδεχομενη καταρρευση της κυβερνησης De Gaulle στη Γαλλία. Η συντριπτικη πλειοψηφια των διαδηλωτων ευαγγελιζεται αριστερές αιτιες, αλλα η εδρα αριστερών πολιτικων θεσμων και εργατικές οργανώσεις αποστασιοποιηθηκαν απο την κυκλοφορια. Πολλοι ειδαν τα γεγονοτα σαν μια ευκαιρια για να συγκινηθει η “παλια κοινωνια” και παραδοσιακη ηθίκη με επικεντρο κυριως για το εκπαιδευτικό συστημα και την απασχόληση. Ξεκινησε ως μια σειρα απο φοιτητικές απεργίες που ξεσπασαν σε μια σειρα απο πανεπιστήμια και λύκεια στο Παρίσι μετα απο συγκρουσεις με πανεπιστημιακούς λειτουργούς και την αστυνομια. H De Gaulle διοικηση προσπαθει να εξαφανισει αυτα τα κτυπηματα με την περαιτερω δραση της αστυνομιας μονο που τελίκα καταφέρνει να οξυνει την κατασταση, η οποία οδηγει σε δρομο μαχες με την αστυνομια, στην περιοχη της Λατινικής Συνοικιας (Quartier Latin) που ακολουθειται απο μια γενικη απεργια των φοιτητων και απεργιων σε ολοκληρη τη Γαλλια. Aπο τα δεκα εκατομμυρια Γάλλων εργαζομένων περιπου τα δυο τριτα του γαλλικου εργατικουδυναμικου.

• Το βράδυ της 3^ης ΜΑΙΟΥ

Ολα ξεκινησαν απο μια φημη οτι η δεξια θα επιτηθονταν στη συνελευση της Σορβοννης….Οι Πανεπιστημιακες Αρχες καλεσας την αστυνομια, η οποια στην αρχη περικυκλωσε το χωρο και υστερα απο διαπραγματευσεις συμφωνηθηκε να αφησουν τους φοιτητες να αποχωρησουν ειρηνικα σε ομαδες των 25,αντρες και γυναικες χωρια. Οι γυναικες αποχωρησαν και απομακρυνθηκαν απο το χωρο, αλλα οι αντρες κατα την εξοδο τους συλληφθηκαν και οδηγηθηκαν σε αστυνομικες κλουβες που περιμεναν εξων του χωρου. Αναταραχές και συγκρουσεις ακολούθησαν και οταν τα πρώτα αστυνομικά οχήματα προσπάθησαν να φύγουν απο τη λεωφόρο St. Michel ήρθαν αντιμετωπα με μεγάλο αριθμο συγκεντωμενων φοιτητων, των οποιων ο αριθμος ολοένα και αυξανώταν σε κάθε χτύπο του δευτερολέπτου. Την επομένη τα Media κατακλυστηκαν απο αρθρα και σχόλια σχετικά με την απρόβλεπτη αντιδραση των φοιτητών. Η Γαλλική κυβέρνηση κατηγόρησε μια μική ομάδα πορωμένων νέν. Το γενικό κλίμα, όμως, ειχε ηδη αρχισει να στρεφεται κατα της καταπιεστικης κυβερνησης και οι εργατια έρχεται τώρα να αυξησει των αριθμό των “πορωμενων”.

• Η συνέχεια…6^η ΜΑΙΟΥ

Στις μέρες που ακολούθησαν “αμυντικές επιτροπές” και “επιτροπές δράσης” δημιουργούνται στους χώρους των κολλεγίων και των σχολείων, για να απαιτήσουν την απελευθέρωση όλων των σπουδαστών που συλλαμβάνονται και την επαναλειτουργία του Sorbonne. Ένας κυβερνητικός υπουργός μίλά εμπαικτικά για το οργάνωση του προβλήματος από ένα “groupuscule.

Δευτέρα πρώι στις 6 Μαίου ενα συγκεντρωμενο πληθος απαριθμει 20.000 ατομα, τα οποια συγκεντρώνονται στην πλατεία Denfert-Rocherau και σηκώνουν πανό με τα συνθηματα :

Ειμαστε groupuscule

Όχι στην καταστολή

Ελευθερώστε τους συντόφους μας.

Η πορεία συνεχίζει ειρήνικα ως τη Σορβόννη, περικυκλωμένη βέβαια απο τη CRS (Γαλλική αστυνομία καταστολής ταραχών). Καθώς το πλήθος στράφηκε στην οδο St Jacques συνάντησε ενα τεραστιο κορδόνι της αστυνομιας. Σχεδόν αμέσως η αστυνομία “τράβηξε” τα ρόπαλα της. Με το πληθος να ακολουθει απο πισω και καμια διεξοδο ανασυγκροτήθηκαν στην κύρια λεωφόρο. Οι άνθρωποι αρχισαν να πετανε πετρες και σιδεριες στην παραταγμενη μπροστα τους αστυνομία, αναγκαζοντας τους να υποχωρήσουν. Στη συνέχεια η αστυνομία θα εκδικούνταν με δακρυγόνα και άλλα χημικά.

• Η Γαλλία του Μάη Εμπνέει την τέχνη. Τα παιδιά των λουλουδιών “εκφράζονται” με εικόνα και ήχο…

Μουσική

Aphrodite’s Child

Μουσικα, το συγκροτημα,που απαρτιζεται απο τους Ελληνες Βαγγέλη Παπαθανασιου, Ντεμη Ρουσσο και Λουκα Σιδερα, καλλιτεχνουν τον ηχο που ταυτιστηκε με την εποχη. Τον ηχο που η νεολαια του Παρισιου αθροιζονταν κατα εκατονταδες για να ακουσει live στα χαμηλοφωτα μπαρ της πρωτευουσας. Το “rain and tears” “εντυσε” το Μαη εκεινο, αποτελωντας οικοσημο του καιρου και οι “Ελληνες” εμελε να γραψουν την αρχη της ιστορια τους πιο πανω και απο συγκροτηματα “Ιερα” σημερα,οπως Pink Floyd και Led Zeppelin.

Ταινίες

Tout Va Bien (Κινηματογραφική Ταινία)

Πολιτικό δράμα των Jean-Luc Godard και Jean-Pierre Gorin, γυριστηκε το 1972 με τους : Jane Fonda, Yves Montand, Vittorio Caprioli.

Can dialectit’s break bricks? (Κινηματογραφική Ταινία)

Kωμωδία παραγωγής του ’73 του René Viénet

• 40 Χρόνια Μετά

Ο Μαιος’68 ηταν μια πολιτικη αποτυχια, αλλα ειχε ενα τεραστιο κοινωνικο αντικτυπο. Στη Γαλλια, θεωρειται οτι ειναι η κρισιμη ωρα που ειδε την αντικατασταση των συντηρητικών ηθικών (θρησκεια, πατριωτισμος,σεβασμος της αρχης) με τη φιλελευθερη ηθικη (ισοτητα,σεξουαλικη απελευθερωση, ανθρωπινα δικαιωματα) που κυριαρχει σημερα στη γαλλικη κοινωνια. Παρολο που αυτη η αντικατασταση δεν ελαβε χωρα αποκλειστικα σε αυτον τον ενα μηνα, ο ορος που χρησιμοποιειται ειναι Μάης του ’68 αναφερόμενη στη μετατοπιση των αξιων, ιδιαιτερα οταν αναφερεται σε πτυχες της πιο ιδεαλιστικές.

Ο πρωταγωνιστής του γαλλικού Μάη Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ μιλάει…

“Αν πρέπει να βρούμε ένα λάθος στο ’68, πρέπει να το ψάξουμε στην πλευρά της σχέσης του με την εξουσία. (…) Εκεί που το ’68 πραγματικά έκανε λάθος ήταν στο σύνθημα “εκλογές, παγίδα για μαλάκες”. Πιστεύω ότι εκείνη την εποχή δεν μπορούσαμε να πράξουμε διαφορετικά. Ημαστε προσκολλημένοι στον μύθο ενός μεταδημοκρατικού πολιτικού συστήματος. Εγώ ο ίδιος είχα αφήσει τον εαυτό μου να βαυκαλίζεται με το όραμα μιας κοινωνίας που χειραφετείται από την καπιταλιστική αλλοτρίωση, για να ζήσει σε πλήρη ελευθερία τη δική της αυτονομία.(…) Οταν μιλώ για εξέγερση, το κάνω για να πω ότι το ’68, πριν απ’ όλα, εγκαινίασε μία διαδικασία μεταμόρφωσης της κοινωνίας ή, πιο απλά, επιτάχυνε αυτήν τη διαδικασία. Ταυτόχρονα το ’68 παγιδεύτηκε μέσα στις αντιφάσεις αυτής της διαδικασίας. Σαράντα χρόνια μετά διαπιστώνουμε ότι εξακολουθούμε να αναρωτιόμαστε ποια θα μπορούσε να ήταν αυτή η νέα πολιτική.”

Σχόλια: Αν επρεπε να εκφρασω την αποψη μου για ολο αυτο που συνεψη το Μαη εκεινο, σαν παιδι του 21ου αιωνα, σαν παιδι μιας γενιας που τα ειχε ολα στο πιατο και για ολα αυτα μιας γενιας μαλλον αχαριστης και επιδερμικης θα ελεγα πως…Μπορει καποιοι να θεωρησαν τον ξεσηκωμο σαν μια παραλογη και ανοργανωτη επανασταση φοιτητων επαναστατων. Μπορει αλλοι να σφετεριστηκαν τις επιρροες και τα αποτελεσματα. Μπορει καποιοι να μην ανατριχιασαν ποτε στο ακουσμα γαλλικων κακογραμμενων ντοκουμεντων ή αλλοι που να ταυτιστηκαν απολυτα…Οπως και να ΄χει ο καθενας εχει μια γνωμη να εκφρασει. Αλλωστε ας μην ξεχναμε πως σε μια Ελλαδα με “δωρεαν” παιδεια, με τεραστιο ποσοστο πτυχιουχων -ανεργων και μη- και σε μια χωρα με τα πιο πολλα θεατρα στην Ευρωπη-δυσαναλογα του πληθυσμου της-αυτο που προαγεται ειναι το πνευμα, η σωστη σκεψη και η επικοδομητικη κριτικη…Χαχαχα,σωστα??? Γεγονος ειναι πως ο,τι και αν εχει αποκτηθει απο τις αγνωστες εποχές του Χαμουραμπι ως την Ελλαδα της συνταξης του 21ου αιωνα εχει αποκτηθει στους δρομους με φωνες, πεισμα και παντα αιμα…Οσο η ανθρωπινη φυση παραμενει πιστη σε συμπλεγματα “επιβιωσης και ανωτερωτητας” τοσο θα υπαρχουν αυτοι που ξερουν να ζουν και αυτοι που ξερουν πως να επιβιωνουν. Και σαφεστατα οι ηλιθιοι οραματιστες καθε εποχης που θελουν να μαθουν να ΖΟΥΝ ολοι. Το ηλιθιοι δεν ειναι κατι που πιστευω απαραιτητα αλλα σιγουρα αυτο που πιστευω ειναι πως οι ουσιαστηκα ισχυρες και πλυθωρικες προσωπικοτητες τραβανε ολο το ζορι. Ειναι κατι σαν το μυθος της σπηλιας του Πλατωνα που οι ανθρωποι ζουν αλυσοδεμενοι με την πλατη στο φως.